Relacja człowieka z kodem przechodzi fundamentalną przemianę. Tradycyjne podejście do programowania, oparte na rygorystycznej składni i mozolnym budowaniu logiki linijka po linijce, ustępuje miejsca metodzie, w której priorytetem staje się intencja i ogólny zamysł estetyczny. Zjawisko to, określane mianem vibe codingu, przesuwa punkt ciężkości z rzemiosła technicznego na wizję kreatywną. Twórca nie musi już spędzać godzin na debugowaniu średników; zamiast tego operuje na poziomie wysokopoziomowych koncepcji, które są automatycznie przekładane na działający mechanizm.
W praktyce oznacza to, że bariera wejścia do świata tworzenia zaawansowanych narzędzi cyfrowych drastycznie zmalała.